Sygnał 3D jest to technologia w technice wideo polegająca na wytworzeniu wrażenia głębi za pomocą różnych metod, korzystających z rożnych zjawisk optycznych lub właściwości ludzkiego oka.
Początki wyświetlania obrazu 3D siegają do 1838 gdzie Sir Charles Wheatstone udowodnił za pomocą stereoskopu, że dwa stereoskopowe, różne dla każdego oka obrazy są łączone przez ludzki mózg w jeden obraz, o większej głębi.
Przez lata rozwijało się wiele technologii. Oto niektóre z nich.
Anaglify
Najprostsza metoda, polega na sporządzeniu anaglifów, czyli nałożonych na siebie dwóch zdjęć, wykonanych z lekkim poziomym przesunięciem, odpowiadającym obrazom dla lewego i prawego oka. Okulary mają czerwono-cyjanowe „soczewki” w zależności od oka. Zaletami tego rozwiązania są cena i prostota. Wadami przebarwienia i brak szczegółowości przestrzennych obrazów.
Okulary z filtrem polaryzacyjnym
Kolejny pasywny system wyświetlania obrazu 3D. W tym przypadku wykorzystywane jest zjawisko polaryzacji światła. W zależności od tego jak spolaryzowany jest obraz dociera albo do lewego albo prawego oka. Lewa i prawa soczewka mają różne filtry polaryzacyjne.
Aktywne okulary 3D
Korzystają z aktywnych migawek które są wyzwalane za pomocą impulsów prądu, zaciemniając raz lewe raz prawe oko. Dzieje się to z dużą częstotliwością i jest skomunikowane z działaniem telewizora. Główną zaletą tego rozwiązania jest możliwość szczegółowego oglądania obrazu HD.
Autostereoskopia
Technologia umożliwiająca oglądanie obrazu stereoskopowego bez konieczności używania okularów lub sprzętu montowanego na głowie (kaski, hełmy VR). Nazywana jest także „bezokularowym 3D”. Istnieją różne metody realizacji autostereoskopii: bariera paralaksy, technologia soczewkowa oraz technika wolumetryczna.
Sygnał 3D nagrywany jest za pomocą specjalnych kamer z dwoma obiektywami, oddzielnymi dla każdego oka. Wiele odtwarzaczy umożliwia także tworzenie obrazu 3D z obrazu 2D za pomocą specjalnych algorytmów.